Zwarte Piet kością niezgody w Holandii

Kojarzycie ten dziwny okres w hipermarketach lub galeriach handlowych, tuż po Święcie Zmarłych, gdy jeszcze nie ma śniegu, a już stoją choinki, gdy słowo „promocja” pada częściej niż „uh” w filmach porno i słychać  kolędy? Trochę za wcześnie, trochę timing nie ten. To i tak nic przy holenderskiej dyskusji społeczno-politycznej dotyczącej Świąt Bożego Narodzenia odgrzanej w październiku. Odgrzanej, bo wybucha co roku, a dotyczy pomocnika Sinterklaas (św. Mikołaja) Zwarte Piet.

5 typów ludzi, których spotka się w Dzielnicy Czerwonych Latarni.

Dzielnica Czerwonych Latarni (RLD) to symbol Amsterdamu niczym, Wieża Eiffla dla Paryża, Big Ben dla Londynu czy roboty drogowe dla Warszawy. Zwiedzając stolicę Holandii grzechem jest pominięcie tego cudownego zakątka rozpusty. Jak już pisałem, pracujące tam kobiety są prawdziwymi biznes-woman, natomiast ci po drugiej stronie lustra to mieszanka bardziej kolorowa niż niejedna tęcza wymalowana na Paradzie Równości.

5 rzeczy, które musisz wiedzieć, nim odwiedzisz Coffeeshop

Dla jednych Coffeeshopy to legendarne miejsce, dla drugich symbol zniewieściałego holenderskiego społeczeństwa, które powinno pochłonąć morze. Na pewno są nieodzownym elementem Amsterdamu i aż wstyd nie wstąpić do choćby jednego, gdy odwiedza się stolicę Holandii. Oto parę faktów, które powinniście znać nim do nich wpadniecie.

„You wanna buy some dru...?” – czyli parę słów o czarnoskórych „handlowcach” europejskich ulic

Spacerując po praskim deptaku odchodzącym od Muzeum Narodowego, przemierzając uliczki Amsterdamu czy idąc berlińską ul. Warszawską zawsze mijam tych samych ludzi. Nie mam tu na myśli konkretnych osób (choć i to się zdarza). Chodzi o pewną grupę „zawodową”, specjalistów w fachu prostym niczym wyrywanie studentek prawa na kancelarię tatusia. Są to czarnoskórzy mężczyźni, który opanowali język angielski w różnym stopniu, ale jedno pytanie recytują nawet przez sen: „You wanna buy some drugs?”

Nie legalizować! - czyli problem konopi na gruncie prawa niemieckiego, czeskiego i holenderskiego.

Wczoraj odbył się w Warszawie dziesiąty Marsz Wyzwolenia Konopi. Organizatorzy mówią o 10 tysiącach przybyłych manifestantów, media o 3 tysiącach, ja stawiam, że było ich gdzieś 5, może 7 tys., bo obie strony lubią przesadzać. To jednak pokazuje, iż w trwającej już prawie dekadę walce o zmianę polskiego prawa narkotykowego żadna ze stron nie wspomina o zawieszeniu broni. Napisałem z tej okazji tekst, ale nie o szkodliwości czy zaletach marihuany, a o modelach prawa narkotykowego w innych krajach europejskich. Dokładnie o modelu holenderskim, czeskim i niemieckim.

Rolling Stones, trufle i imprezy - czyli Kościoły w Amsterdmie

W trakcie każdej wycieczki szkolnej, zielonej szkoły czy kolonii polska młodzież odwiedza kościoły. Czy to wyjazd nad morze, w góry, do Krakowa, czy do Czech zawsze zaplanowane jest zwiedzanie co najmniej jednej świątyni. Jeżeli wybierzecie się do mojego ukochanego Amsterdamu to również polecam wam odwiedzenie niektórych kościołów, ale nie z uwagi na ich ornamenty lub średniowieczne obrazy świętych. Przejdźcie się do nich, bo odbywają się tam świetne imprezy i koncerty międzynarodowych gwiazd muzyki.

Skąd ta mania rowerowania w Holendrach?

Sposób poruszania się (na rowerze)  jest najprostszym sposobem na odróżnienie turysty od Holendra w Amsterdamie. Mało który mieszkaniec tego miasta nie posiada jednośladu pod swoim dachem, bowiem można na nim w dwie godziny przemierzyć całą stolicę Holandii wzdłuż i wszerz. Dlatego nawet jeśli Pan Van Buyten czy Snejider posiada Porsche to zazwyczaj jadąc do miasta zostawia go w domu, a rowerkiem udaje się do pracy czy na biznes lunch. Skąd ta mania rowerowania w Holendrach?

Noc Królowej - czyli czego TVN24 nie pokazało

30 kwietnia, czyli w Dniu Królowej, oczy całego świata zwrócone były na Holandię. Koronacja nowego króla Aleksandra Wilhelma oraz abdykacja jego matki Beatrix były tematem numer jeden wielu popołudniowych serwisów. Niestety, wśród całej otoczki telewizyjnej pt.: „wiemy wszystko, zawsze, szybko” coś bardzo ważnego umknęło prawie wszystkim dziennikarzom. Panowie o niebieskich oczach, szerokim uśmiechu i panie ubrane w idealnie skrojone marynarki zapomnieli przekazać (o ile je znali) informacje dotyczące poprzedniej nocy.